Na samom ulazu u Ugljevik, uz put koji povezuje Bijeljinu i Tuzlu, smjestilo se naselje koje na prvi pogled djeluje tiho, gotovo neprimjetno – ali u sebi nosi slojevitu priču o opstanku, radu i promjenama. Ugljevička Obrijež nije samo geografska tačka na karti, već prostor u kojem se prepliću prošlost i sadašnjost majevičkog kraja.
Ugljevička Obrijež jedno je od 21 naselja u opštini Ugljevik, smještenoj na prelazu između brdovite Majevice i ravničarske Semberije . Upravo ta pozicija oblikovala je njegov karakter – ni potpuno selo, ni gradsko predgrađe, već spoj oba svijeta.
Prema popisu iz 1991. godine, naselje je imalo 934 stanovnika, dok je 2013. godine taj broj blago porastao na oko 945 . Danas, iako brojke ne odstupaju drastično, stvarni život govori o sporom demografskom osipanju – mladi odlaze, a stariji ostaju da čuvaju kuće, okućnice i uspomene.
Ovo naselje je nekada nosilo naziv Donji Ugljevik, što svjedoči o njegovoj dugoj povezanosti sa razvojem samog grada . Kao i ostatak majevičkog kraja, naseljavali su ga uglavnom doseljenici iz istočne Hercegovine tokom 19. vijeka, tražeći sigurniji i plodniji prostor za život .
Struktura stanovništva bila je izrazito homogena – gotovo potpuno srpsko stanovništvo i prije rata, što se u velikoj mjeri zadržalo i danas .
Posebnost Ugljevičke Obriježi je njen položaj uz glavnu saobraćajnicu. Blizina puta Bijeljina–Tuzla donijela je i određeni razvoj – male trgovine, radionice i poslovni objekti, ali i svakodnevnu frekvenciju života koja razlikuje ovo naselje od tipičnih zabačenih sela.
Istovremeno, cijeli kraj snažno je vezan za rudnik i termoelektranu u Ugljeviku, koji su decenijama određivali tempo života i ekonomiju ovog područja . Mnogi mještani su upravo tu gradili egzistenciju – kao rudari, tehničari ili radnici pratećih djelatnosti.
Danas, kao i mnoga mjesta u Republici Srpskoj, Ugljevička Obrijež suočava se sa tihim izazovom – odlaskom mladih. Kuće su uređene, dvorišta prostrana, ali često nedostaje dječije graje.
Ipak, ono što ovo naselje izdvaja jeste osjećaj pripadnosti. Ljudi se poznaju, komšije se pomažu, a tradicija se ne napušta lako. Upravo tu leži njegova snaga.
U vremenu kada se sudbina industrije, posebno energetskog sektora, sve češće dovodi u pitanje, mjesta poput Ugljevičke Obriježi stoje na prekretnici. Njihova budućnost zavisiće od sposobnosti da se prilagode – da zadrže ljude, privuku nove ideje i pronađu balans između tradicije i savremenog života.
Jer, iako na prvi pogled mirna i tiha, Ugljevička Obrijež je mnogo više od naselja – ona je ogledalo jednog kraja koji još uvijek traži svoj put, ali ne odustaje.
D.Todorović
